Blog! "Ik ben Raymond en ik teken. Met potlood."

Een ingetogen doelbewuste tekenaar en een kunstenares met zeer uitgesproken ideeën. Tijdens Whats Up #47 worden we van het ene uiterste in het andere uiterste geslingerd.

We beginnen met tekenaar Raymond Lemstra die zichzelf als volgt introduceert: ‘Ik ben Raymond en ik teken. Met potlood.’ Dat is vrij uniek, aangezien de meeste tekenaars vooral achter de computer zitten. Iemand uit het publiek vraagt zich af hoe Raymond aan zijn tekentechnieken komt. Raymond: ‘Door te tekenen. Ik ben vroeg begonnen op de basisschool met het nateken van maïskolven en zo.’
Al dat geteken in zijn jonge jaren heeft hem uiteindelijk bij de tekentafels van MTV gebracht. Toch is hij het meest op zijn gemak als hij alleen achter zijn tekentafel zit. ‘Collega’s die in je nek hijgen en de beperking van de vrijheid op het creatieve vlak, dat is toch niks voor mij,’ zegt Raymond.
Na de vraag wat hij ooit nog eens zou willen doen, krijgt het verhaal van de rustige tekenaar een onverwachte wending. Raymond zou namelijk heel graag nog eens een shawl voor Hermès willen ontwerpen. Het contact is al gelegd, al verliep dat niet geheel vlekkeloos. Veel gebeld en doorverbonden, gestuntel in het Frans en mislukte berichten op de voicemail van het chique modelabel. Uiteindelijk was er een afspraak in Parijs waar Raymond en de Franse afgevaardigden elkaar in de drukte misgelopen zijn. Hopelijk wordt dit avontuur nog eens vervolgd. Mocht Chef Hermès dit lezen en toe zijn aan een nieuwe twist in zijn shawllijn, zie hier: http://www.raymondlemstra.nl

IKEA interieur in Guinea-Bissau door Tinkebell

Ze is de roze bril die ze draagt en de rode hakken waar ze op staat. Uitgesproken. Het kunstenaarschap heeft ze iets anders ingevuld dan het beeld dat zij hier vroeger van had. ‘Iemand die op grote doeken naakte vrouwen schildert’, dat was wat Katinka Simonse a.k.a. Tinkebell voor zich zag. Maar als kunstenaar is ze bekend van heel ander soort dingen, vooral van dhonderd rondrollende hamsters. Dit kunstwerk leidde zelfs tot een rechtszaak bij de meervoudige kamer met de eis dat ze vier euro vijftig per hamster moest betalen omdat ze ze mishandeld zou hebben. Drie van de arme diertjes hadden namelijk een schrammetje op hun hoofd. Niet dat daarvan kon worden aangetoond dat Tinkebell daar de schuld van had, maar goed. Dit alles werd zo uit zijn verband gerukt dat een Poolse krant met het indianenverhaal op de proppen kwam dat Tinkebell de oogjes van alle hamsters had uitgelepeld en daarna rustig had gewacht tot de diertjes doodbloedden. Journalist! Check uw bronnen. O, en haar eindexamenproject: een tas, gemaakt van haar eigen kat. Maar dat weet iedereen al.
Tegenwoordig heeft ze wel belangrijker zaken aan haar hoofd dan Polen of haatmails beantwoorden. Tinkebell is van plan de wereld te redden: ‘Ik dacht dat ik er twee jaar over zou doen, maar dat worden er denk ik toch drie.’ Vooruit. Ze heeft bijvoorbeeld al een modaal gezin in Afrika gered naar een Nederlandse IKEAnorm. Een modaal gezin daar heeft namelijk twee kamers van vier bij vier meter voor de hele familie. Precies de maat van de showrooms van IKEA. Dus hup de hele mikmak ingeladen en naar Afrika vertrokken. Zie hieronder het resultaat. http://looovetinkebell.com/pages/the-home-of-ana-and-tinko-in-guinea-bissau
Je kan zeggen wat je wil van haar werk, maar het doel dat ze nastreeft lijkt mij uiterst nuttig: de huidige norm ter discussie stellen. Haar houding om alles wat wij als normaal zien te bevragen is in al haar werk terug te zien.

What Remains door Aisha Zeijpveld

Fotografe Aisha Zeijpveld omschrijft haar foto’s als geënsceneerde en gestileerde beelden. De vrijheid die zij neemt in het maken van haar werk komt voort uit haar interesse in de oude schilderkunst. ‘De vrijheid van het maakbare aspect dat tekenaars en schilders hebben, dat wil ik in mijn fotografie verwerken.’ Als je werk uit haar serie What Remains ziet dan kun je die maakbaarheid vrij letterlijk nemen, aangezien zij met karton letterlijk stukken van mensen afdekt om zo een nieuw beeld te creëren. Je zou dat met gemak kunnen Photoshoppen, maar daar heeft Aisha bewust niet voor gekozen: ‘Het was wel een heel gedoe met al dat karton moet ik toegeven, maar het geeft op deze manier veel meer voldoening.’

Ontwerper Johan Nijhoff is in eerste instantie afgestudeerd als fysiotherapeut. Dat is een heel mooi vak vindt hij, maar hij is daarna toch naar de kunstacademie gegaan. Een goede keuze, want Johan werkt nu bij design bureau Lava. Het project waar Johan vol trots over vertelt is een rijdend pop up museum in Rusland, het Moscow Design Museum. Hopelijk trekken ze na Rusland door naar Nederland. Een voorproefje is te zien op: http://www.lava.nl en http://www.moscowdesignmuseum.com/

Whats Up #47 was weer eens een les in alle verschillende vormen waarin kunst gegoten kan worden. Iedereen mag dit alles vervolgens weer op geheel eigen wijze interpreteren. Prachtig.