Blog

anyMeta 4.13.63 - Atom module 0.3.2 2012-05-17T10:17:20+02:00 http://www.dezwijger.nl/feed/atom/409/nl Blog http://www.dezwijger.nl/id/52244 2012-05-16T15:46:12+02:00 Blog! INDIE BRANDS #2 rondom (duurzame) denim

Na een geslaagde eerste keer is het tijd voor aflevering twee, die geheel in het teken staat van (milieuvriendelijke) denim én een horlogemerk van eigen bodem.

De tweede editie van Indie Brands is een feit en vandaag is het thema ‘denim’. Onafhankelijkheid, storytelling en innovatie zijn key concepts vanavond: voldoet een merk aan die drie factoren dan spreken we van een ‘Indie Brand’ “Indie Brands hebben geen marketing nodig. Zij zijn de marketing”, aldus Anneloes van Gaalen in de introductie. Anneloes is de initatiefnemer van deze avond en schrijfster van het boek Indie Brands, waarin 30 onafhankelijke merken worden uitgelicht. Een succesboek dat zowaar genomineerd is voor de European Design Awards in de categorie Best Book Layout. Vol trots introduceert Anneloes deze fijne avond. Het programma bestaat voornamelijk uit individuele sprekers en panelgesprekken met merkeigenaren. Daarnaast is er geregeld tijd om even een kijkje te nemen in de Indie Brand - Pop-up store en om hier en daar wat te ‘socializen’. Of beter gezegd: Netwerken! Ninke Bloemberg is Fashion and Costumes Curator bij het Centraal Museum Utrecht en weet alles te vertellen over de geschiedeins van denim. Ook kan ze ons alvast een sneak preview van de aankomende ‘Denim-Expositie’ geven die in november plaats zal vinden. “Een expositie waar streetwear en couture samenkomen” verklapt Ninke. Ook wordt met deze expo extra aandacht gevraagd voor het Nederlandse denimlandschap, want er zijn veel Nederlandse jeansmerken die het internationaal heel goed doen. Denk alleen al aan G-star, DENHAM, Kuyichi en Blue Blood. <a href="http://www.dezwijger.nl/page/52248/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/qbwx/image/042/52248-400-267.jpg" height="267" width="400" alt="" title="Gasten en producten op het podium bij Indie Brands Event: denim. Foto door MDouc Photography ©"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Gasten en producten op het podium bij Indie Brands Event: denim. Foto door MDouc Photography © - Pakhuis de Zwijger" href="/page/52248/nl">Gasten en producten op het podium bij Indie Brands Event: denim. Foto door MDouc Photography ©</a> Dat er vanavond volop jeansliefhebbers zijn, bewijzen de twee panelgesprekken. De creatieve breinen achter duurzame merken als K.O.I. (Kings of Indigo), Twin Couture en Glue Jeans vertellen wat hen inspireert en gedreven heeft tot het opzetten van een denimlabel. Alle drie hebben ze wel hun bijzonderheden. Leonie Zijlstra van K.O.I. heeft als doel 100% recyclebare collecties te maken. De tweelingzusjes Lavinia en Abigail Bakker van Twin Couture gaven beiden hun huis op en investeerde alles in hun merk. En Gerrit Uittenbogaard wist zonder enig verstand van ‘zaken doen’ een succesvolle jeanscollectie onder de naam Glue Jeans op de markt te zetten. Drie keer: Respect! Een andere aanwezige jeansfanaat is James Veenhof. James is niet alleen een mode-icoon, denimgoeroe en oprichter van de Amsterdam Fashion Week, maar ook nog eens grondlegger van The House of Denim. The House of Denim is een platform dat in samenwerking met het ROC van Amsterdam de Jeanschool heeft opgezet: een uniek onderwijsprogramma dat specifiek opleidt voor banen in de jeansbranche. Volgens James is de jeanswereld in de regio Amsterdam een miljardenindustrie en daar wil hij logischerwijs wat mee doen. “Modemensen zijn er genoeg, maar er is een gebrek aan mensen die daadwerkelijk weten hoe ze een goede spijkerbroek moeten maken”, vindt James. Dit platform voor duurzame denimontwikkeling is zijn oplossing. Onderdelen van The House of Denim zijn een archief, galerie, clubhuis en denim master workshops. ‘Gewone’ ontwerpers omtoveren tot echte ‘denimdudes’: dat is wat James wil. Ook voor James is ‘duurzaamheid’ een sleutelwoord. De kledingindustrie is namelijk één van de meest vervuilende industrieën die je kan bedenken. Voor katoen alleen al, de stof waaruit denim bestaat, is een enorme hoeveelheid water nodig. Gelukkig zijn er organisaties als KICI. KICI is de grootste textielinzamelaars van Nederland en zij doet er alles aan om die ‘o zo leuke’, maar ‘o zo vervuilende’ kledingbranche een beetje ecologisch verantwoord te houden. In samenwerking met G-star startte ze een project met gerecyclede spijkerbroeken die onderdeel waren van de zomercollectie 2011 onder de naam RAW-Recycled. <a href="http://www.dezwijger.nl/page/52247/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/qbwx/image/357/52247-400-225.jpg" height="225" width="400" alt="" title="in de Indie Brands Supermarket. Foto door Eight Crowns Photography ©"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - in de Indie Brands Supermarket. Foto door Eight Crowns Photography © - Pakhuis de Zwijger" href="/page/52247/nl">in de Indie Brands Supermarket. Foto door Eight Crowns Photography ©</a> Naast alle genoemde merken zijn er nog veel meer Indie Brands te bewonderen, waaronder de eco-vriendelijke merken Industry of All Nations uit Los Angeles, Hiut Denim Co uit Cardigan (west Wales), Fromanteel Watches (het enige merk dat niks met denim te maken heeft) en het Nederlandse IKKU. IKKU bestaat uit een collectie accessoires die bedoeld is om al het mooie spul van Apple te beschermen. Denim MacBook sleeves, iPhone hoesjes, iPad cases en ga zo maar door. Waarom IKKU specifiek voor Apple-producten kiest? Heel simpel. De producten van Apple zijn zo mooi. Dan moet er toch ook iets moois omheen? Aan het eind van deze heerlijke avond is iedereen weer volop geïnspireerd en gaan we waarschijnlijk allemaal dromen over Indie Brands, denim, duurzaamheid en storytelling. Ik laat me nog even verleiden door alle fijne gadgets in de shop, koop het boek LOSER (mede geschreven door Anneloes van Galen) en een reep biologische chocola van Tony’s Chocolonely. De lekkerste Indie Brand die er bestaat. Het volgende Indie Brands evenement zal waarschijnlijk plaatsvinden in het najaar van 2012 en ik kan je alvast zeggen dat Imke Harms van Blackstar Bamboo Bikes dan aanwezig is. Uitgangspunt bij het maken van deze interessante fietsen is ‘People, Planet, Profit’. Maatschappelijk verantwoord dus... Nienke van Baal http://www.dezwijger.nl/id/45381 ARTICLE text 1 http://www.dezwijger.nl/id/52233 2012-05-16T14:55:32+02:00 Blog! Natwerk: sympathiek en een beetje eigenzinnig

"Doen in plaats van zeggen": Natwerkers leggen uit hoe ze werken en waarom.

Frank de Ruwe en Sanne Pelgröm van reclamebureau Natwerk waren de gastsprekers bij de 70ste editie van BNO Spellbound. Natwerk is gespecialiseerd in merkgedrag: dit bureau wil merken meer laten ‘doen’ in plaats van ‘zeggen’. Ze noemt zichzelf dan ook wel ‘Agency of brand behaviour’. Met een team van vijf heeft Natwerk al veel klanten gehad, voor elke samenwerking ontwikkelden zij weer een even bizar als origineel plan. Dat kan makkelijk als je je maar aan twee regels hoeft te houden: alles zelf bedenken en nooit een idee twee keer gebruiken. Frank de Ruwe studeerde af in product design, als afstudeerproject had hij een paar nutteloze producten ontworpen zoals een machine die automatisch je koffie roert. In Milaan had hij zijn eigen galerie, maar bezoekers kwamen er nauwelijks. In Nederland heeft hij een opvallende rode bus gekocht die hij Drive-By-Design doopte. Hij parkeerde hem voor de winkels van de grootste designers van Milaan en genereerde veel media-aandacht. Toen Frank een acteur naar een televisie-interview wilde sturen om daar de studio af te breken nadat het woord ´design´ zou vallen, waren de programmeurs niet gecharmeerd en hebben het interview afgeblazen. Diezelfde dag belde de directeur van BNN om een gesprek met hem aan te vragen. Hoe Frank zijn aandacht had getrokken? Door op elk ANWB-bord richting zijn kantoor het woord ´Natwerk´ te plakken. <a href="http://www.dezwijger.nl/page/52238/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/qbwx/image/141/52238-400-225.png" height="225" width="400" alt="" title="Luchtbeddenkasteel"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Luchtbeddenkasteel - Pakhuis de Zwijger" href="/page/52238/nl">Luchtbeddenkasteel</a> Hieruit volgde een samenwerking tussen De Ruwe en BNN. Voor hen heeft Natwerk de huisstijl van 101.tv ontworpen. De <a href="http://www.youtube.com/watch?v=3Ln0K9HwxQw">bijbehorende Gumshot reclamestunt</a> had ook een herkenbaar Natwerk tintje. Soms wanneer Natwerk een goed idee heeft, is er bij de commerciëlen geen animo voor. Zo ook bij idee van een soort tranfsormer-amfibievoertuig die op warme zomerdagen uit de zee zou treden en zich op het strand transformeert tot bar en DJ. Door de meesten afgeschreven als 'onmogelijk', besloot Natwerk het toch te wagen. Het voertuig werd uiteindelijk gebruikt bij de <a href="http://www.youtube.com/watch?v=FWjcgBg71kQ">lancering van Sourcy Vitamin Water</a> in Nederland. Voor Vifit stond het Natwerkteam met een luchtbeddenkasteel en opblaaspunt op Lowlands, en voor Ben creëerden ze een draagbare pop-up store: Ben vrij. Volgens Natwerk bereik je meer door je gedrag. Niet roepen maar doen. Zo vindt ze dat de boodschap echt sympathiek moet zijn, impact moet maken en relevant moet zijn voor de consument. Een merk kan wel zeggen een bepaald image te hebben waar de reclame op afgestemd moet worden, maar uiteindelijk gaat het ook om wie hun klanten zijn. Daarom staat voor Netwerk de mens altijd centraal. De merkervaring moet tastbaar zijn. En alles wat ze bedenken, voeren ze ook uit. Zo ook een wipkip voor volwassenen. <a href="http://www.dezwijger.nl/page/52237/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/qbwx/image/245/52237-400-258.png" height="258" width="400" alt="" title="Citroenen voor Bello Limonchello"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Citroenen voor Bello Limonchello - Pakhuis de Zwijger" href="/page/52237/nl">Citroenen voor Bello Limonchello</a> Naast de wipkip zijn er wel vaker ideeën die Natwerk vooral voor zichzelf uitvoert. Zo ook hun stoere versie van Limoncello: Bello Limoncello. Een idee ontstaan na een avondje eten en drinken. In een cabrio reisde Natwerk af naar Italië op zoek naar de beste citroenen en pure alcohol. Ook openden ze hier de jacht op de beste, authentieke recepten voor Limoncello. Niet lang daarna was de extra sterke Bello Limoncello geboren. Inmiddels is de voorraad op, maar een nieuwe lading is onderweg. ”De bruutste citroenen van Italië – geselecteerd en handgeplukt door de fijnproevers van Natwerk – zijn de basis voor deze gele Ferrari. Drink `em ijskoud, dan is ie goud.” Deze en meer toffe projecten van Natwerk vind je op <a href="http://natwerk.nl/">http://natwerk.nl/</a> Jorinde Tenten http://www.dezwijger.nl/id/49734 ARTICLE text 1 http://www.dezwijger.nl/id/51972 2012-05-10T13:06:41+02:00 Tafel van 5 #16: De Gasten

Maak kennis met de gasten van de Tafel van 5 #16: Floor van Spaendonck, Tim Dekker, Ton Venhoeven, Afaina de Jong en Mirik Milan.

Pakhuis de Zwijger bestaat 5 jaar. Om dit te vieren ontvangt directeur Egbert Fransen in het programma-seizoen 2011 - 2012 honderd creatief ondernemers en denkers aan twintig Tafels van 5. Een vijf uur durend, vijfgangen diner met op tafel de centrale vraag: Wat moet er, gezien de huidige politieke, economische, technologische en maatschappelijke ontwikkelingen, de komende vijf jaar in de stad Amsterdam gebeuren? Wat zijn de prioriteiten, wat moet er vooral wel gedaan worden en wat moeten we laten lopen? <a href="http://www.dezwijger.nl/page/51976/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/qbwx/image/272/51976-283-400.jpg" height="400" width="283" alt="" title="Tafel van 5 #16: Floor van Spaendonk"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Tafel van 5 #16: Floor van Spaendonk - Pakhuis de Zwijger" href="/page/51976/nl">Tafel van 5 #16: Floor van Spaendonk</a> Floor van Spaendonck (Virtueel Platform) Floor van Spaendonck is directeur van Virtueel Platform, het landelijke kennisinstituut voor digitale kunst- en cultuur (e-cultuur). Programma's als hybrid city, social city en studies naar "ownership": onderzoeken de kansen die de media bieden voor verbeteringen in de publieke ruimte, voor kunstenaars om met het publiek te ontwerpen en te communiceren. Floor van Spaendonck is betrokken als bestuurslid bij diverse besturen van culturele organisaties in Amsterdam. Eerder was ze werkzaam bij de Mondriaan Stichting, Waag Society en het Amsterdams Fonds voor de Kunst. <a href="http://www.dezwijger.nl/page/51978/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/qbwx/image/138/51978-283-400.jpg" height="400" width="283" alt="" title="Tafel van 5 #16: Tim Dekker"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Tafel van 5 #16: Tim Dekker - Pakhuis de Zwijger" href="/page/51978/nl">Tafel van 5 #16: Tim Dekker</a> Tim Dekker (RMBLR) Tim Dekker (1977) studeerde rechten aan de universiteit van Utrecht voor hij in 2004 als bedrijfsadviseur werkzaam werd bij de B&A groep. Hij werkte met ondernemers in Amsterdam, Utrecht, Almere en Lelystad. In 2009 ontmoette hij Carmen van der Vecht, ontwerpster in Amsterdam. Samen met haar ontwikkelde hij Rambler Social Venture. Rambler is een streetwear kleding merk ontworpen door straatjongeren in Sao Paulo, Amsterdam, London en Accra. In 2010 openden Carmen en Tim een studio op de Zeedijk waar ze dagelijks met straat jongeren werken en streetwear brand. In het dagelijks leven is Tim verantwoordelijk voor de bedrijfsgroei van Rambler en voor het Rambler coachingsprogramma. <a href="http://www.dezwijger.nl/page/51979/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/qbwx/image/265/51979-283-400.jpg" height="400" width="283" alt="" title="Tafel van 5 #16: Ton Venhoeven"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Tafel van 5 #16: Ton Venhoeven - Pakhuis de Zwijger" href="/page/51979/nl">Tafel van 5 #16: Ton Venhoeven</a> Ton Venhoeven (VenhoevenCS) Ir. Ton Venhoeven (1954) is architect/directeur van VenhoevenCS architecture+urbanism en Rijksadviseur voor de Infrastructuur. VenhoevenCS architecture+urbanism is een innovatief ontwerpbureau voor duurzame architectuur, stedenbouw en infrastructuur. Ton Venhoeven richtte het bureau in 1998 op. VenhoevenCS architecture+urbanism is in Amsterdam onder andere bekend van het ‘groene’ zwembad Sportplaza Mercator in De Baarsjes, de Jan Schaeferbrug die onder Pakhuis De Zwijger doorloopt en Parktorens De Rietlanden. Maar het bureau werkt ook aan grote stedenbouwkundige opdrachten, zoals Delhi 2050, een samenwerkingsproject tussen Indiase en Nederlandse partijen voor de toekomstvisie van New Delhi, India. In zijn functie van Rijksadviseur adviseert Ton de rijksoverheid over ruimtelijke kwaliteit bij complexe infrastructurele opgaven en duurzame stedenbouwkundige ontwikkelingen. <a href="http://www.dezwijger.nl/page/51982/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/qbwx/image/489/51982-283-400.jpg" height="400" width="283" alt="" title="Tafel van 5 #16: Afaina de Jong"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Tafel van 5 #16: Afaina de Jong - Pakhuis de Zwijger" href="/page/51982/nl">Tafel van 5 #16: Afaina de Jong</a> Afaina de Jong (Afarai) Afaina de Jong (1977) is een architecte, schrijver en fotografe gevestigd in Amsterdam. Afaina gelooft in het bedrijven van een actieve architectuurpraktijk die verder gaat dan alleen het bouwen in steen. Ze is een 'creative do-it-all' als het gaat over ruimte en de stad. Met haar bedrijf AFARAI, dat ze in 2005 oprichtte, heeft ze gewerkt aan een diverse setprojecten, die urban lifestyles vertalen in stedenbouw en architectuur, zoals bijvoorbeeld de herontwikkeling van het Hofplein Station in Rotterdam tot de Mini Mall: een shopping mall voor creatieve ondernemers, installaties voor de Architectural League in New York, en innovatieve events zoals de Artmarket Amsterdam, de Shoot Wibaut Photo Safari, Cut&Paste Amsterdam en tentoonstellingen, zoals The Contemporary Urban Graphics Expo in het voormalige Amsterdamse kadastergebouw. Ze werkte internationaal met onder andere AMO-OMA/Rem Koolhaas, 2×4 in New York, en de Hakuhodo Think Tank HILL in Tokyo. Ze is als contributing editor sinds de oprichting van MARK Magazine betrokken geweest bij dit architectuurtijdschrift. <a href="http://www.dezwijger.nl/page/51985/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/qbwx/image/776/51985-283-400.jpg" height="400" width="283" alt="" title="Tafel van 5 #16: Mirik Milan"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Tafel van 5 #16: Mirik Milan - Pakhuis de Zwijger" href="/page/51985/nl">Tafel van 5 #16: Mirik Milan</a> Mirik Milan (Nachtburgemeester) Mirik Milan is sinds 1 maart de nieuwe nachtburgemeester van Amsterdam. Hij is de opvolger van dj Isis van der Wel. Milan is de afgelopen jaren als producer onder de naam MRKMLN betrokken bij de organisatie van veel feesten en culturele evenementen. Dit deed en doet hij op het gebied van zowel evenementenorganisatie en -strategie. Sinds kort is MRKMLN zich in samenwerking met Thamar Luthart bezig gaan houden met de art direction voor fotoshoots en modeshows. - ARTICLE text 1 http://www.dezwijger.nl/id/51752 2012-05-07T13:57:16+02:00 Report! De coöperatieve corporatie

Financieren, informeren, of een rol als (co-)eigenaar: ook aan zelfbouwerprojecten kan een woningcorporatie een nuttige bijdrage leveren.

Met medewerking van Ymere, De Alliantie, Stadgenoot, De Key en Eigen Haard De vijfde editie van het <a href="http://www.dezwijger.nl/zelfbouwcafe">Zelfbouwcafé</a> draait om de rol van de woningcorporatie binnen een zelfbouwproject. Is het überhaupt nuttig om de corporatie als extra schakel bij dit proces te betrekken? Zo ja, welke rollen kan ze dan op zich nemen? Vanuit Almere en Utrecht zijn verschillende betrokkenen aanwezig, die nieuwsgierig zijn hoe de Amsterdamse corporaties dit aanpakken. Hoe gaan ze om met dit vraagstuk en wat kunnen andere corporaties daarvan leren? Moderator Ruben Maas somt op bij welke functies de corporaties om de hoek kan komen kijken en vervolgens bekijken we of dit voor hen daadwerkelijk tot de mogelijkheden behoort. Nog voordat er wordt ingegaan op de ideale rol van een corporatie, wordt duidelijk dat het accent ligt bij het Collectief Particulier Ondernemerschap (CPO). Hier is de schaalgrootte voor de corporaties voldoende om tijd en geld te investeren. Het initiatief moet vanuit de bouwgroep komen, door bijvoorbeeld een plan op te stellen, alvorens er wordt aangeklopt bij de woningcorporatie. Ondanks dat de corporatie graag op de achtergrond opereert, blijkt dat je als CPO veel aan een deze organisaties kunt hebben. Zo kan de corporatie op verschillende manieren te hulp schieten. Achtervang kan bijvoorbeeld plaatsvinden als een persoon binnen een collectief wegvalt. Als corporatie kun je dan de (logische) keus maken om de laatste woning af te nemen, om zodoende de voortgang van het project te bevorderen. Voorvang scoort niet hoog als instrument, tenzij het een zeer specifieke doelgroep betreft, zoals studenten. Bij de organisatie van verhuur is de corporatie, met name als het gaat om sociale huurwoningen, zelfs de enige partij die moet worden ingeschakeld. De corporatie kan dan enkele woningen afnemen om deze vervolgens te verhuren, zodat zij voldoende sociale huurwoningen in de wijk kan realiseren. Eenzelfde soort constructie is mogelijk met sociale koopwoningen, wat De Key in diverse CPO's voor elkaar krijgt. De corporatie kan ook een rol spelen in het segment boven sociale huurwoningen; de vrije sector huur. De huurder is hier vaak actief lid van de bouwgroep, maar wil zelf geen eigenaar van de woning worden. Naast afname van een deel van een gebouw zou de corporatie ook grondposities beschikbaar kunnen stellen. In theorie. Het probleem is dat de markt hier nog niet klaar voor is. Bij het organiseren van het beheer door de VVE (Vereniging Van Eigenaren) kan de corporatie een ondersteunende of uitvoerende rol spelen. Dit is voor bewoners een complexe taak waar corporaties veel ervaring mee hebben. Alle aanwezige vertegenwoordigers van corporaties knikken instemmend als deze stelling wordt opgeworpen. Ook wat betreft voorfinanciering van een dergelijk project zijn de aanwezigen het eens: deze moet de corporatie juist niet op zich nemen. De corporatie is immers geen bank en moet dit ook niet willen nastreven. Bovendien hebben corporaties nu veel minder middelen om in dergelijke projecten te steken dan voor de crisis. Of een corporatie beschikbare kennis zou kunnen delen met de CPO lijkt geen punt van discussie. Gezien corporaties een lange geschiedenis hebben als het aankomt op omgaan met groepen zelfbouwers, is er veel kennis aanwezig. Maar, een corporatie kan ook veel leren van een goede CPO, bijvoorbeeld hoe je bouwt voor specifieke doelgroepen. Er kan dus vanuit twee kanten kennis worden opgebouwd. Wel moet er dan structureel in de gaten worden gehouden wat wel werkt en wat niet. Met een hoop mogelijke rollen voor de wooncorporatie op het papier van Ruben zijn er nog enkele minuten over om te bespreken welke andere taken de corporatie op zich kan nemen. Zo blijken de corporaties graag, naast hun overige taken, een maatschappelijke rol in te vullen. Ook verstrekken ze graag bouwkundig advies. Het zou zinvol zijn om hier in het voortraject meer aandacht aan te besteden, zodat mensen weten waar ze aan toe zijn, alvorens het project loopt. Een rol die alle corporaties al innemen is het aanbieden van kluswoningen in gestripte panden, die casco worden opgeleverd. Voorbeelden hiervan zijn <a href="http://www.klarenstraat.nl/">De Klarenstraat</a> in Nieuw-West door de Alliantie en Kleiburg in Zuidoost, door Rochdale. Voor corporaties is dit een prettige manier om oude woonpanden een nieuwe functie te geven, die betrekkelijk weinig kosten met zich meebrengt. Tot slot blijken het aanbieden van het bouwen op maat en het helpen van CPO’s bij het bemiddelen met de gemeente én netwerken, ook te passen binnen het ‘takenpakket’ van een corporatie. De twee uur van het Zelfbouwcafé zijn voorbijgevlogen. Met volgeschreven blocnotes verlaten de bezoekers van de avond de studio. Een leerzame avond is het geweest, waarbij de conclusie kan worden getrokken dat het wel degelijk nuttig is om als CPO de woningcorporatie te betrekken bij je project. Zolang je de corporatie met een goed plan benaderd, blijken ze stuk voor stuk zeer coöperatief! Sophie Don http://www.dezwijger.nl/id/38348 ARTICLE text 1 http://www.dezwijger.nl/id/51564 2012-05-03T14:06:39+02:00 Blog! Stoere cowboyverhalen met Henk van Straten

Achievers Night #3 met Henk van Straten: Een mengelmoes van intellectualiteit en het Wilde Westen.

Achievers Night is de maandelijkse avond van Lebowski publishers waarin auteurs zich voor kunnen stellen aan het publiek met hun eigen programma. De derde editie wordt verzorgd door Henk van Straten, schrijver voor o.a. Nieuwe Revu en bekend van de boeken Salvador en Superlul. Deze avond belooft wat! Henk weet ons namelijk samen met zijn gasten mee te nemen in de intellectuele wereld van cowboys en indianen. Ter introductie speelt de Amsterdamse band El Pino and the Volunteers een aangename mix van alt-country, guitarpop en rock. Twee gastheren (lees: glittercowboys) voorzien ons van een shotje whiskey. Rye Whiskey welteverstaan. Henks favoriet! Van origine is dit de goedkoopste whiskey die je kunt bedenken, maar door de scherpe smaak wordt hij maar weinig gedronken. Hierdoor wint de drank weer aan uniciteit en exclusiviteit, wat logischerwijs weer zorgt voor een kostbaar(der) prijskaartje. In ieder geval, de keeltjes worden er goed warm van. En het smaakt naar meer… Maar eerst is het tijd voor Henk van Straten en zijn inspiratiebron: Het Wilde Westen. Voornamelijk van Amerikaanse schrijvers en western movies is hij gecharmeerd. Om te beginnen leest Henk ons voor uit één van zijn meest geliefde boeken: The Sister Brothers van Patrick deWith. The Sister Brothers is zo’n typisch cowboyboek met paarden op de voorkant. Het gaat over twee broers, beide westerncrimineel, die het hele verhaal vastgenageld zijn aan hun paard. Van Straten: “Boeken met paarden op de cover zijn sowieso goed, die koop ik altijd!” Jan van Mersbergen (winnaar van de BNG Nieuwe Literatuurprijs 2011 en genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2012) deelt de fascinatie voor dit mannengenre. Hij verschijnt op het toneel met een ware bestseller in de hand, All the Pretty Horses, van de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy. De twee heren, zowel Van Mersbergen als Van Straten, zijn fan en laten ons meegenieten van een aantal pagina’s ‘stoere zoetsappigheid’. Oftewel: een romance tussen cowboy en cowgirl… te paard natuurlijk! “Wat klinkt dit stuk eigenlijk kut. Het lijkt wel een slechte Disneyfilm, maar dan met een donkere meedogenloze kant”, aldus Henk. Toch smelten de twee mannen bij dit verhaal. Voornamelijk door de eenvoud die de schrijver gebruikt. De karakters van McCarthy zeggen niet veel, maar draaien ook nergens omheen. “Als iemand iets zegt, gebeurt dit zonder een saus van melodrama en dat is prettig”, legt Henk uit. Op naar de western movies. Aan Martin Koolhoven (regisseur van onder andere Suzy Q en Oorlogswinter) de taak om uit te leggen wat mythe is en wat echt. Westernverhalen zijn er immers genoeg, maar is er überhaupt eentje die de realiteit weerspiegelt? Martin: “Western is een parodie op een parodie. Alles is met een knipoog. Denk bijvoorbeeld aan Inglorious Basterds (oorlogsfilm/spaghettiwestern) van Quentin Tarantino. Niks is serieus, alles is grappig. Nee, een realistische western bestaat waarschijnlijk niet." De ambitie om zelf een western te schrijven heeft hij wel. Ook al lijkt western in Nederland een dood genre, Martin denkt absoluut een succesvolle en originele versie te kunnen bedenken. Meneer van Straten speelt hierin graag de hoofdrol. Schrijver en vertaler Mischa Andriessen weet te vertellen dat de serie Deadwood wel redelijk goed laat zien hoe het Wilde Westen er ooit echt uitzag. Ook volgens Van Straten had deze serie het min of meer bij het rechte eind. Deadwood speelt zich af in het gelijknamige plaatsje in South Dakota, dat toentertijd beheerst werd door de goudkoorts. Deadwood was een ‘tuigdorp’ zoals van Straten dat noemt en Andriessen kan dat alleen maar beamen. Volgens hem stond het juist in de krant als er een keer niemand was vermoord… Hierop aansluitend laat Henk ons nog een bloederige Deadwoodscène zien, waarin een afgekapte indianenkop als overwinning tentoon wordt gesteld aan het hele dorp. Van Straten: "hoe meer lugubere beelden in de Western, hoe beter". Dus vandaar. <object width="400" height="300"> <param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/g0t1UmOL_Iw&fs=1" /> <param name="allowFullScreen" value="true" /> <param name="allowscriptaccess" value="always" /> <param name="wmode" value="transparent" /> <embed src="http://www.youtube.com/v/g0t1UmOL_Iw&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" wmode="transparent" width="400" height="300"></embed> </object><a title="Vergroot afbeelding - Fragment uit Deadwood - Pakhuis de Zwijger" href="/page/51572/nl">Fragment uit Deadwood</a> Tot zover Deadwood en tot zover ook Henk van Straten. De Eindhovense schrijver heeft genoten van zijn helden en wij genoten van alles wat hij ons daarover vertelde. Het verwachte boek ‘Van Straten gaat vreemd’ laat helaas nog even op zich wachten. Wel staat vanaf 9 mei de eerste editie van zijn kersverse rubriek De Zaak in Nieuwe Revu. Ga dat lezen want een goede schrijver, dat is Henk van Straten. Al denk ik persoonlijk dat hij liever cowboy had willen worden… Nienke van Baal http://www.dezwijger.nl/id/45381 ARTICLE text 1 http://www.dezwijger.nl/id/51510 2012-05-02T11:19:39+02:00 Blog! Via PanAm: fotograferend van Chili naar Alaska.

25.000 kilometer door 15 landen. Fotograaf Kadir van Lohuizen volgde de route om zo moderne migratie vast te leggen.

De Pan-American Highway is een weg van Tierra Del Fuego in Zuid-Chili tot de Prudhoe Bay in Noord Alaska. Fotograaf Kadir van Lohuizen had een plan: de hele route afreizen om moderne migratie vast te leggen. In een jaar tijd reisde Van Lohuizen ruim 25.000 km door vijftien verschillende landen. Resultaat is een documentatie die op nieuwe wijze is vastgelegd en gefinancierd en die ook voor Van Lohuizen nieuwe ervaringen met zich mee bracht. De grote zaal van De Zwijger zit tot de nok gevuld, dus het duurt even voordat het programma, waarin Kadir van Lohuizen ons meeneemt op zijn reis, begint. Een jaar lang zou zijn reis duren, een periode die voor veel geldschieters en sponsoren te lang lijkt om te overbruggen. Zeker voor een fotoreportage. Daarom werd het idee over het PanAmproject pas na vijf jaar gerealiseerd. En dit allemaal dankzij de komst van de iPad. Een ‘normale’ fotodocumentaire zou geen recht doen aan dit veelomvattende project. Daarom heeft Van Lohuizen samen met zijn team een app ontwikkeld voor de iPad met dagelijkse reisupdates. Hij nam daarvoor niet alleen foto’s: hij filmde, nam audiofragmenten op en schreef teksten. Tijdens de avond kan Van Lohuizen ons maar enkele fotoreportages laten zijn, maar ze zijn stuk voor stuk spraakmakend. De eerste reportage over Tierra Del Fuego gaat over het begin van zijn reis. De fotoserie wordt begeleid door een Spaanse band, wat een mooie combinatie vormt met de foto’s. Zijn reportages brengen ons van het zuiden steeds verder naar het noorden, en het onderwerp Moderne Migratie, wordt per foto en video steeds duidelijker, ook al had ik dat niet verwacht. Kadir laat ons zien hoe mensen in Bolivia van laag gelegen gebieden omhoog het Andesgebergte in trokken om daar in de tinmijnen te werken. En hoe mensen uit hoog gelegen gebieden van de Andes juist naar beneden gingen om daar op coca boerderijen te werken. Mijn favoriete serie is Working for a family far away. In Santiago fotografeerde Van Lohuizen twee vrouwen die werken als schoonmaakster, om zo geld te kunnen sturen naar hun familie in Peru. In Peru heeft Van Lohuizen deze families opgezocht. In de fotoreportage waren de beelden van de vrouwen in kleur, die van hun familie in zwart-wit. Een ideaal voorbeeld van moderne migratie, maar zoals van Lohuizen opmerkte: migratie verloopt niet zozeer van zuid naar noord zoals veel mensen verwachten. Onze reis met Kadir brengt ons steeds dichter bij de Amerikaanse grens, en toont ons de vaak al bekende beelden van de grens tussen Mexico en Amerika. Eenmaal in Amerika toont hij het publiek een voor mij verrassende serie over de 60.000 Irakezen die in San Diego wonen. Een feit waar ik mij niet van bewust was. Het laatste stuk, toepasselijk The End Of The World genoemd, gaat over Kadirs laatste dagen in het noordelijkste puntje van Alaska. Een fotoserie die in contrast stond met zijn aankomst, het was er namelijk ijskoud en kil. Hij reisde mee met een ijstrucker naar het noordelijkste puntje waar hij de olievelden wilde fotograferen, maar hij werd geweigerd. Uiteindelijk vond hij een piloot die hem via de lucht de olievelden liet zien en hem uiteindelijk naar een familie bracht die werkelijk de laatste bewoners van het noorden waren. De foto's en beelden waren ontroerend en bijzonder maar vooral mooi: het heeft mij de schoonheid van de mens laten zien. Het was een lange reis, maar het is er wel een die ik misschien ooit ook wil maken. Meer weten, zien en lezen? Kijk op <a href="http://www.viapanam.org">http://www.viapanam.org</a> Jorinde Tenten http://www.dezwijger.nl/id/49734 ARTICLE text 1 http://www.dezwijger.nl/id/51361 2012-05-02T12:40:07+02:00 Report! Tafel van 5 #14: Stad van veel perspectieven

Deze 14e Tafel van 5 ging over hoe we de stad beter kunnen begrijpen en het toelaten van verschillende perspectieven in het ontwerpen.

De manier waarop we het publieke domein vormgeven, vloeit voort uit ons begrip daarvan. Dat begrip hangt af van ons perspectief. Ons perspectief ontstaat in de rol die wij vervullen. Wanneer we het vormgeven toevertrouwen aan één enkele of een selectie van de partijen in het publieke domein, dan zal het uiteindelijke ontwerp ook alleen die perspectieven in zich dragen. Hierin schuilt volgens onze gasten van de 14e Tafel van 5 de structurele oorzaak van de systeemfouten in het publieke domein die in het huidige tijdsgewricht manifest worden. De grote opdracht voor de komende jaren is om in het ontwerpen van de stad ruimte te scheppen voor de perspectieven van alle gebruikers van de stad. Onze samenleving heeft zich in de afgelopen decennia georganiseerd en gecentraliseerd rond een geprofessionaliseerd bestuur. In toenemende mate is dat professionele bestuur en haar 'vocabulaire' doorgedrongen in ons dagelijks leven. De problemen, vraagstukken en oplossingen worden geformuleerd in een taal van regels en controlemechanismen die vreemd is aan de domeinen waarover zij praat. Zorg gaat over effectief tijdgebruik van de zorgverlener, kunst en cultuur over kwantitatief publieksbereik en veiligheid over straf en slachtofferhulp. Daarmee is een publiek domein ontstaan dat gekenmerkt wordt door een mismatch in vraag en aanbod, dat bedient wordt met symptoombestrijding in plaats van probleemoplossing en waarin het maatschappelijk middenveld is gedegradeerd tot direct uitvoeringsapparaat van de politiek. Om aan deze logica van bestaande structuren te ontsnappen vinden we in Amsterdam de ruimte in de kleinschaligheid. Met haar vele kleinschalige initiatieven kan de stad als laboratorium dienen voor een nieuwe manier van het ontwerpen en vormgeven van de publieke ruimte. De complexiteit kan daarmee te lijf worden gegaan, juist omdat we niet meer hoeven te zoeken naar algemene principes en alomvattende modellen die alle vragen dwingen te luisteren naar hetzelfde antwoord. De alternatieve strategie is om spelenderwijs en 'along the way' met ontwerpopdrachten om te gaan. De flexibiliteit van de kleinschaligheid schept de ruimte om te kunnen vertrouwen op het zelforganiserende- en probleemoplossende vermogen van de mensen aan het front. De rollen en onderlinge verhouding van de overheid en de samenleving veranderen daarmee rigoureus. De overheid zou zich faciliterend moeten opstellen, waarmee wordt bedoeld dat het een kader schept en de grenzen trekt waarbinnen andere partijen aan de slag kunnen. De regels en eisen die invullen hoe het er binnen dat kader uitziet moeten worden opgeschort en de middelen om dingen te realiseren moeten ter beschikking worden gesteld aan hen die het initiatief nemen. Aan de samenleving dus nog meer dan nu de opdracht om vanuit eigen initiatief het publieke domein vorm te geven. Dat verreist niet alleen een 'hands on' aanpakmentaliteit, maar ook de bereidheid en het vermogen om collaboratief te werk te gaan. 'Bottom-up' creëert vele mogelijkheden om vanuit het gebruikersperspectief te ontwerpen, maar daarbij moeten we opzoek gaan naar nieuwe manieren van afstemming om het particuliere initiatief deel te laten uitmaken van een collectief goed. Dat vraagt erom om met elkaar de dialoog aan te gaan, om nieuwsgierig te zijn naar het ongekende en om samen met- en van elkaar te leren. Daarmee ontwikkelen we de competenties om onze stad te herontwikkelen, uitgaande van wat ons ter beschikking staat en ons creatieve vermogen om dat wat ons niet bevalt tot iets moois te maken. In die gezamenlijkheid wordt het kleinschalige groot als gedeelde richting. En dat kunnen we echt zelf! "We moeten investeren in het goed leren kennen en beschrijven van problemen. De manier waarop we dat nu doen maakt dat we de stad niet samen kunnen maken, het heeft haar uitbesteed aan zogenaamde deskundigen." Rob Ruts, Design4Governance "Wees nieuwsgierig naar je stad en haar bewoners. Leer kennen wat en wie je onbekend is, maar laat ze broeden en uitvliegen. Vertrouw op het zelforganiserend vermogen van de stad." Cees de Graaff, Sica "We kunnen lelijkheid herontwikkelen zonder dat het zelf verloren hoeft te gaan. We moeten de leegstand gebruiken om mooie nieuwe dingen te creëren. Dat begint met daaromheen de beperking van regels op te schorten." Evelyne Merckx, Merkx + Girod "We moeten op zoek gaan naar plekken die onbekend en onontgonnen zijn om ze in gezamenlijkheid te ontwikkelen en daarin verbondenheid te realiseren." Lucien Kembel, MC Theater Joachim Meerkerk http://www.dezwijger.nl/id/19451 ARTICLE text 1 http://www.dezwijger.nl/id/51261 2012-04-26T11:42:58+02:00 Blog! Herontdekking van Zelforganisatie

In City Think Lab onderzoeken we de toekomst van de stad. Hoe organiseren mensen zichzelf in een maatschappij?

Hoe organiseren mensen zichzelf in een maatschappij waarin alles wordt uitgedacht en voorgeproduceerd? Men neme een bijeenkomst in een zaal, waarin de stoelen nog opgestapeld staan, een groep mensen die ter obstakel gedecentraliseerd op rechte rijen stoelen zitten én een camera die alles registreert. Zie hier de start van City Think Lab (in)Formal city. <object width="400" height="300"> <param name="allowfullscreen" value="true" /> <param name="allowscriptaccess" value="always" /> <param name="wmode" value="transparent" /> <param name="movie" value="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=41067309&server=vimeo.com&show_title=0&show_byline=0&show_portrait=0&color=&fullscreen=1" /> <embed src="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=41067309&server=vimeo.com&show_title=0&show_byline=0&show_portrait=0&color=&fullscreen=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" wmode="transparent" width="400" height="300"></embed> </object><a title="Vergroot afbeelding - City Think Lab: zelforganiserend vermogen? - Pakhuis de Zwijger" href="/page/51338/nl">City Think Lab: zelforganiserend vermogen?</a> organisatie en productie: HvA studenten Minouche Besters (Wonderful World) laat ons aan de hand van websites zien wat er momenteel aan zelforganisatie ontstaat in buurten en wijken. Een van de voorbeelden die ze noemt is de <a href="http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1208026#00:20:52">Brixton Pound</a>: een alternatief betaalmiddel dat door wijkbewoners is geïntroduceerd, waarmee de lokale wijkeconomie wordt gestimuleerd. (Via de link zie je een item over alternatieve betaalmiddelen.) Maar ook zorg, zonne-energie en het uitwisselen van materiaal en diensten wordt via het internet door burgers georganiseerd en geïnitieerd. Laagdrempelig en menselijke maat zijn hierbij kernbegrippen. <object width="400" height="300"> <param name="allowfullscreen" value="true" /> <param name="allowscriptaccess" value="always" /> <param name="wmode" value="transparent" /> <param name="movie" value="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=41067436&server=vimeo.com&show_title=0&show_byline=0&show_portrait=0&color=&fullscreen=1" /> <embed src="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=41067436&server=vimeo.com&show_title=0&show_byline=0&show_portrait=0&color=&fullscreen=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" wmode="transparent" width="400" height="300"></embed> </object><a title="Vergroot afbeelding - Rat City bij City Think Lab - Pakhuis de Zwijger" href="/page/51337/nl">Rat City bij City Think Lab</a> Hans Abbink (Almende) praat ons bij over vormen van zelforganisatie en haalt hierbij inspiratie uit de biologie. In zijn optiek is het systeem zo groot geworden, dat vormen van zelforganisatie noodzakelijk zijn. Hij gebruikt hierbij de hersenen als metafoor voor de stad of de maatschappij. We zien ons brein graag als een individu. Maar het is eigenlijk meer een samenleving van individuen die met elkaar communiceren vanuit verschillende delen van het brein. Zo kun je ook naar de stad kijken. "Drie factoren bepalen het succes van een zelforganiserend netwerk. Eén: aantallen. Of het nu over het aantal neuronen in de hersenen gaat of het aantal mensen in een stad. Hoe groter een stad, hoe meer hij kan doen. Een stad met 100 miljoen inwoners is tot andere dingen in staat dan een stad gevormd door 1 miljoen mensen. Twee: structuur. Structuur is nodig om zelforganisatie mogelijk te maken. Structuur kan bestaan uit infrastructuur, huizen, straten maar bijvoorbeeld ook een voetbalstadion, een structuur voor interactie. Drie: de frequentie van interactie. Een leeg brein is dood, het gaat om de interactie." Zijn ultieme droom is die stad van 100 miljoen mensen en volgens Hans Abbink past dat ook makkelijk in Nederland. "We kunnen de wereldbevolking bij het openingsfeest uitnodigen en hij zou op Texel passen. Bij eb. We zouden Nederland als Nederstad moeten gaan zien. Een land is introvert. Een stad is open naar de wereld, een land niet." Studenten van de HvA presenteren diverse vormen van ontwikkeling van de informele stad. Julie-Marthe laat zien hoe je met Kickstarter je eigen idee of project kunt realiseren. Zij heeft daardoor het label Simon&Me kunnen ontwikkelen en laat zien aan de hand van <a href="http://www.kickstarter.com/projects/855802805/lowline-an-underground-park-on-nycs-lower-east-sid?ref=live">LowLine</a>, een ondergronds park in de metro in New York, hoeveel middelen je kunt verzamelen met dit initiatief. Stephan en Khashayar laten zien wat de voordelen zijn van <a href="http://senseable.mit.edu/wikicity/">Wikicity</a>: initiatieven van onderop die elkaar via deze site kunnen vinden. Stadsontwikkeling vindt dan collectief plaats via open source, in plaats van achter gesloten deuren door een select gezelschap. Met de <a href="http://www.destaatsschuldmeter.nl/">staatsschuldmeter</a> op de achtergrond, vertelt Jan Willem het sprookje van Mondragón, gebaseerd op de coöperatie van het Baskische dorp Arrasate. De arbeiders mogen hier mede bepalen hoe de coöperatie georganiseerd wordt. Met al deze informatie en een oplopende staatsschuld in het achterhoofd worden we aan het ontwerpen gezet. Stel: het publieke geld is op. Hoe organiseer je dan als bewoners de A10, fietspaden, het Vondelpark, de bibliotheek en het Muziekgebouw? Tafels worden door de zaal gesleept, andere groepen verkiezen de vloer en men gaat te werk aan een van deze opdrachten. Een greep uit de ideeën: A10 - Iedereen wordt via Utrecht omgeleid, begint men als grap. Meer serieus is de wegenclub, waarin iedereen een stuk weg op kan kopen, zowel particulieren als bedrijven. Dit stuk weg onderhoud je en daar mag je tol op gaan heffen. Fietspaden - Er worden geen nieuwe paden aangelegd. Door financiering vanuit crowdfunding en zorgverzekeraars kan het onderhoud worden betaald. Maar ook het gebruik van duurzaam materiaal (vgl. kunstgras) dat weer en wind doorstaat is een mogelijkheid, waarbij gebruik energie oplevert door wrijving van de band op het asfalt. Ook fietsbelasting is een optie, waarbij het aantal kilometers dat de verplichte GPS registreert leidend is voor de hoogte van de kosten. Vondelpark - Een mogelijkheid om geld te verdienen voor onderhoud is een wietkwekerij beginnen. Het openstaan voor nieuwe functies en mogelijkheden is hierbij van belang. In het geval van overwoekering is het idee om snoeischaren bij de entrees aan te bieden geopperd. Hiermee draagt iedereen bij aan het begaanbaar houden van paden en wellicht ontstaan er nieuwe mooie routes door het park. Bibliotheek - Een bieb is meer dan boeken. Je kunt elkaar ontmoeten, met elkaar vergaderen, internetten enzovoort. Een idee is om er een open source plek van te maken, waar je eerst een boek moet inbrengen, voor je een andere mee mag nemen. Muziekgebouw - Streven is om een bezettingsgraad van 100% te krijgen, waarbij het dak, de foyers en de haven ook benut worden. Management door fans, die democratisch worden gekozen, bijvoorbeeld via Facebook. Iedereen zou de plek moeten kunnen gebruiken, de hele dag door. Jitske van der Kooi http://www.dezwijger.nl/id/27100 ARTICLE text 1 http://www.dezwijger.nl/id/51175 2012-04-23T14:53:10+02:00 Blog! Citymarketing

Amsterdam; een warenhuis vol, maar wat komt er in de etalage? Door Lobke Alkemade

Citymarketing sells. Dat mag gezegd worden als je ziet hoe vol de zaal zit vanavond bij de <a href="http://www.dezwijger.nl/talkofthetown41">41ste editie van Talk of the Town</a>. Op zich niet zo vreemd. Een mening over dit onderwerp is snel gevormd, het gaat immers over de aanprijzing van ónze stad, ónze mensen; onszelf dus. En als echte Amsterdammer hebben we daar wel wat over te 'zeiken'. Niets mis mee, hoort ook bij Amsterdam, maar misschien niet ons béste sellingpoint... Nee. Maar wat dan wel? Dat is de grote vraag die Frans van der Avert <a href="http://www.atcb.nl/nieuwsartikelen/benoeming-chief-marketing-officer-van-metropool-amsterdam">op 1 augustus 2011 mee kreeg bij zijn aanstelling bij Citymarketing Metropool Amsterdam</a> als Chief Marketing Officer (oftewel: directeur). Onder zijn leiding zal dit jaar nog een visie worden ontwikkeld waarin duidelijk zal worden hoe, maar vooral ook wat Amsterdam de komende jaren gaat verkopen aan de drie belangrijke B's: Bewoners, Bezoekers en Bedrijven. Dat een hernieuwde visie een belangrijk startpunt is voor Van der Avert, is gelijk duidelijk. Er zullen keiharde keuzes moeten worden gemaakt. Partijen zullen teleurgesteld worden, maar het kan niet anders. Met een beetje van alles kom je nergens en is niemand echt tevreden. Weg met Amsterdam als capital-of-van-alles-een-beetje. Er moet weer focus komen. Dat wil echter niet zeggen dat er maar op één product wordt gemikt. Amsterdam is geen speciaalzaak en al helemaal niet alleen dé coffeeshop of hét bordeel. Meer misschien het betere warenhuis waar kwaliteit, onderscheid en eigenheid voorop staan. Een warenhuis waar een breed publiek terecht kan voor cultuur, creativiteit maar ook onderwijs, wetenschap en handel. Aan Van der Avert dus de taak om de etalage in te richten. Dat dit een pittige klus is blijkt al wel uit de resultaten van de afgelopen tien jaar. Te veel partijen met te veel invloed hebben geleid tot een zeer traag proces en, nog belangrijker, tot een onduidelijk beeld van de metropool Amsterdam. Het resultaat: een etalage die bijna uit zijn voegen barst van producten maar waar niets de bezoeker direct trekt. Een Winkel van Sinkel; leuk om te kijken, niet om te blijven. Dat moet dus anders. Beginnend bij het bundelen van alle ideeën: “Wat doe jij, wat doe ik en wat doen we samen beter”. Een klein initiatief in Noord is voor de toerist weinig interessant, wordt het gekoppeld aan een Eye of een Over het IJ festival dan kan het ineens wel potentie hebben. Zoals Van der Avert al snel aangeeft: "Er zijn grote parels nodig om kleinere te marketen." Ook is niet alles zomaar te verkopen aan de drie eerder genoemde B's. Een teleurstelling voor een aantal bezoekers in de zaal vanavond die misschien gehoopt hadden op een plekje in de etalage van Amsterdam. Het moet wel vanuit het product komen anders werkt het niet. “Show me your golden eggs, waarom moet ik mensen naar jou toesturen?” Momenteel is de etalage nog under construction, maar na de enthousiaste woorden van Van der Avert vanavond is het bijna ondenkbaar dat deze zaak niet heel binnenkort vele bezoekers gaat trekken. Bezoekers die misschien weleens langer zullen blijven dan alleen dat ene weekend. Dus Amsterdam, bereid je alvast voor op je nieuwe buurman en op die dwalende nieuweling op het fietspad. Ik ben in ieder geval alvast begonnen; hard bellend door de Damstraat werd na vanavond gevolgd door een wat minder zeikend “thank you...”. Lobke Alkemade http://www.dezwijger.nl/id/42874 ARTICLE text 1 http://www.dezwijger.nl/id/50925 2012-04-19T12:56:23+02:00 Willem De Zwijger eigenlijk Willem de Spreker?

Volgens onderzoek zou Willem van Oranje toch weer wél zijn beroemde laatste woorden hebben uitgesproken. Of beter gezegd: gefluisterd.

<ul> <li>Het gehele, originele artikel van Niels Posthumus inclusief filmpjes vind je <a href="http://www.nrc.nl/nieuws/2012/04/17/huygens-instituut-de-zwijger-stierf-waarschijnlijk-toch-pratend/">hier</a> op NRC.nl</li> </ul> <h2>Stierf ‘De Zwijger’ dan toch pratend?</h2> Sprak hij nou wel of niet? Het is een wat ironische vraag in relatie tot iemand die voor altijd de bijnaam ‘De Zwijger’ met zich mee zal dragen. Maar de discussie is er niet minder om. Nu zou Willem van Oranje toch weer wél zijn beroemde laatste woorden hebben uitgesproken. Of beter gezegd: hij zou ze hebben gefluisterd. Het gaat allemaal om de beroemde (Franse) slotwoorden die de Vader des Vaderlands na de aanslag van Balthasar Gerards in 1584 al stervende in Delft zou hebben uitgesproken. De Zwijger zou hebben gezegd, nadat Gerards zijn dodelijke schot loste: <h2>“Mon Dieu ayez pitie de mon âme; Mon Dieu ayez pitie de ce pauvre peuple.” (Oftewel: “Mijn God, heb medelijden met mijn ziel; mijn God, heb medelijden met mijn arme volk.”)</h2> Een weergave van de versie van de moord (inclusief laatste woorden) die tot vorige maand als de onomstotelijke waarheid werd gezien. <object width="407" height="306" class="inline-object wiki-youtube"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/c5_1KjqVfwU&feature=youtu.be&fs=1"></param><param name="wmode" value="transparent"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed class="inline-object wiki-youtube" src="http://www.youtube.com/v/c5_1KjqVfwU&feature=youtu.be&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" wmode="transparent" width="407" height="306"></embed></object> <h2>‘Kogel sloeg niet een deel van hart weg, maar ging door de linker long’</h2> Maar eind vorige maand kwamen onderzoekers ingenieursbureau DelftTech, na bestudering van het lijkschouwingsrapport uit 1584 en hernieuwd forensisch onderzoek, tot de conclusie dat Willem van Oranje zijn verzoek om medelijden met ziel en volk nooit kan hebben uitgesproken. De kogel uit het pistool Gerards moest een deel van het hart van Willem van Oranje hebben weggeslagen, stelden zij. Dit zou De Zwijger op slag hebben gedood. Wetenschappers van het Huygens Instituut voor Nederlandse Geschiedenis komen nu, twee weken later, echter toch weer tot een heel andere conclusie. Van Oranje zou volgens hen zijn overleden aan een bloeding als gevolg van een schot door de linker long, dat tijdens zijn bijna horizontale passage door de borstholte het hart niet heeft geraakt. Daardoor moet de prins nog enkele minuten in staat zijn geweest iets te zeggen, zij het met verzwakte stem, omdat alleen nog met de rechter long lucht langs de stembanden kon worden geperst. Hij zal dus hoogstens hebben gefluisterd. Maar beroemde woorden hoef je natuurlijk niet per se uit te schreeuwen. <h2>Beroemde woorden stoelen op slechts één ooggetuigenverslag</h2> Dus toch? Is De Zwijger dan dus toch pratend gestorven? We zullen het waarschijnlijk nooit met zekerheid kunnen zeggen. Want zelfs al was het fysiek mogelijk, dan nog blijft het de vraag of De Zwijger de woorden ook werkelijk uitsprak. Alle versies van de laatste woorden van Willem van Oranje zijn namelijk terug te leiden naar één getuigenis, die van de jonge stalmeester Jacques de Malderé. Hij zou de fameuze woorden hebben gehoord en het verhaal de wereld in hebben geholpen. En iedereen weet hoe onbetrouwbaar ooggetuigenverslagen soms kunnen zijn, zeker na een periode van ruim vier eeuwen. Vanaf 2008 wordt er nieuw forensisch onderzoek gedaan naar de moord op ‘De Zwijger’. <object width="407" height="306" class="inline-object wiki-youtube"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/L5y9fhMw6YQ&feature=youtu.be&fs=1"></param><param name="wmode" value="transparent"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed class="inline-object wiki-youtube" src="http://www.youtube.com/v/L5y9fhMw6YQ&feature=youtu.be&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" wmode="transparent" width="407" height="306"></embed></object> In de uitzending van Blauw Bloed eind vorige maand werd het uitspreken van de laatste woorden van ‘De Zwijger’ ontkend. <ul> <li>Het gehele, originele artikel van Niels Posthumus inclusief filmpjes vind je <a href="http://www.nrc.nl/nieuws/2012/04/17/huygens-instituut-de-zwijger-stierf-waarschijnlijk-toch-pratend/">hier</a> op NRC.nl</li> </ul> Niels Posthumus http://www.dezwijger.nl/id/50932 ARTICLE text network_contribution 1